Email po niemiecku -opis rodziny

Lieber Paul,
Danke fur deinen E-mail und Fotos. Ich freue mich, dass bei dir alles Ordnung ist.
Ich habe eine kleine Familie. Wir wohnen in .....(miejscowośc) It is kleine Lande in Suden Polen. Ich wohne mit Eltern und Schwester. Meine Schester hat acht Jahre alt und Sie geht zur zwie Klasse. Meine Mutter ist Verkauferin. Sie ist sehr nett. Sie is sechsundreiBig Jahre alt. Main Vater ist Ingenieur und er ist vierzig Jahre alt. Mein GroBeltern wohnen auf dem Lande auch. Ich gehe zu ihnen fur die Ferien und sie oft anrufen. Ich habe einen Hund. Er heiBt.... (imie psa). Ich liebie sich. Jetz kommst du mir beschreiben Ihre Familie? Habst du ein Haustier? Sendst mir seine Fotos! Ich muss fur heute schlissen. Ich warte auf einen E-mail von dir und Fotos.
Mit freundlichen Grussen,
Ann.

Wypracowanie "Król Edyp"

Treść zadania:
Analizując fragment tragedii Sofoklesa, scharakteryzuj jej bohaterów: Edypa i Kreona.
Omów istotę hybris na podstawie całego dramatu. 

napisane na 278 słów 

     „Król Edyp” to jeden z najwybitniejszych utworów napisanych przez Sofoklesa. Powstał na bazie „Mitu o Labdakidach” Główny bohater- Edyp, jako syn króla Teb jest dotknięty klątwą bogów. W walce z fatum, kieruje się pychą, czyli hybris. W tragedii antycznej jest to zaślepienie bohatera tragicznego, wynikające z jego zarozumiałości, uniemożliwiające mu właściwą ocenę swojej sytuacji. Taka postawa może być traktowana jako wyzwanie rzucone bogom i prowadzi do ukarania bohatera.
     Dramat Sofoklesa pochodzi z epoki starożytnej. Powstał w czasach rozkwitu kultury i sztuki ateńskiej. Akcja i czas „ Króla Edypa” skonstruowane są według antycznej zasady jedności czasu, miejsca i akcji. Utwór ten jest przejmującą opowieścią o człowieku błądzącym w poszukiwaniu swej tożsamości w labiryncie tajemnic. Sofokles stworzył dzieło monumentalne, bo ponadczasowe, w którym przeszłość miesza się z teraźniejszością, a przyszłość nie jest zależna od człowieka, lecz pozostaje całkowicie w rękach losu – złośliwego fatum. Przedstawiony fragment  będący dialogiem dotyczy rozmowy Kreona z Edypem. Jest on rozwinięciem akcji całego dramatu. Scena ta rozgrywa się zaraz po rozmowie głównego bohatera z Tyrezjaszem. Edyp nie rozumie zachowania Tyrezjasza, który nie chcę wyjawić kto jest zabójcą Lajosa. Między zawziętym królem a wróżbitą dochodzi do ostrej wymiany zdań. Edyp oskarża wróżbitę i Kreona o spisek przeciw niemu. Wtedy Tyrezjasz wypowiada słowa, które utkwią Edypowi w pamięci: „Którego szukasz, ty jesteś mordercą” i mówi monarsze, że żyje w hańbie, obcując z tymi którzy są mu najbliżsi. Edyp jest tym wszystkim oburzony i nakazuje wygnać starca. Do uszu Kreona- brata Jokasty, dochodzą oskarżenia szwagra. Postanawia odbyć z nim szczerą rozmowę, ponieważ życie z takim zarzutem jest dla niego gorsze niż ewentualna śmierć z ręki samego króla. Podczas rozmowy dochodzi do kłótni między Edypem a Kreonem. Król zaślepiony majestatem oskarża szwagra o zmowę z wróżbitą. Uważa, że ten chce go strącić z tronu i przejąć ponownie władzę. Jest zbyt porywczy, nie myśli racjonalnie i pochopnie ocenia Kreona. Według niego to brat Jokasty kazał wróżbicie obarczyć go winą za śmierć Lajosa. Kreon słysząc te oskarżenia oczekuje dowodów, które potwierdziły by jego winę, a nie jedynie bezpodstawnych oskarżeń. Poucza i uspokaja Edypa. Jest jego całkowitym przeciwieństwem. Myśli racjonalnie, jest opanowany i spokojny. Choć spotyka go dużo niezasłużonych oskarżeń ze strony króla, nie zamierza dokuczać oślepionemu i stłamszonemu przez poznaną tajemnicę Edypowi. Rozmowa Edypa i Kreona buduje napięcie dramatyczne, które powoli wzrasta. Edyp chcąc uciec przed klątwą pogrąża się jeszcze bardziej. Przyczyną jego klęski nie jest tylko fatum, które nad nim ciąży, ale też hybris, czyli pycha, duma jaką się odznacza. Wierzy że może oszukać przeznaczenie i odwrócić wyroki boskie, więc szuka winy u innych. Nie pomagają próby zmiany losu, ucieczki od niego. Nawet ludzki rozum nie jest przydatny w starciu z fatum. Ostatecznie poznaje prawdę: to on jest zabójcą Lajosa i kazirodcą jednocześnie. W jego wypadku okazuje się to ciosem, którego nie potrafi udźwignąć. Prawda okazuje się impulsem do samobójstwa Jokasty i samookaleczenia Edypa. Dramat kończy się tragedią, której Edyp wierzył ze uniknie.
     Hybris w tym utworze, jak i w każdej innej tragedii antycznej polega na ukazaniu pychy ludzkiej, wynikającej z przeświadczenia, ze można przechytrzyć los. Edyp wierzy w swoją młodość, siłę i spryt. Myśli, że może oszukać przeznaczenie i ocalić Teby przed zarazą. To duma popycha go do sprzeniewierzenia się woli boskiej, co w rezultacie doprowadza do nieuniknionej katastrofy. 

Recenzja

Obejrzyj "Troję". Przygotuj recenzję, w której uwzględnisz różnicę między fabułą z "Iliadą" Homera". Jakie zmiany w stosunku do literackiego pierwowzoru wprowadził reżyser? Zwróć uwagę na zakończenie filmu. Oceń następujące elementy filmu: scenografię, grę aktorów, efekty specjalne.

 Homerycki epos o wojnie grecko-trojańskiej i wielkiej miłości księcia Troi – Parysa i Heleny – żony Menelaosa, będącego królem Sparty, adaptowano na duży ekran już niejednokrotnie. Postanowił tego spróbować także niemiecki reżyser Wolfgang Petersen. Ma on na swoim koncie takie filmy jak, np. „Gniew Oceanu”, czy „Epidemia”.    Fabuła filmu oparta jest o „Iliadę” Homera. Niestety oparta tylko teoretycznie. W filmie występuje wiele niezgodności z pierwowzorem. „Troja” rozpoczyna się od przyjacielskiej uczty dwóch narodów-spartańskiego i trojańskiego, gdzie młody książę Parys zakochuje się w najpiękniejszej kobiecie ziemi- Helenie, królowej Sparty. Zafascynowany nią, postanawia porwać Helenę do swojej ojczyzny. Tak rozpoczyna się ta najpiękniejsza starożytna opowieść o wojnie, miłości i odwadze. Grecy decydują się na oblężenie Troi, jednak długoletnie działania wojenne nie przesądzają o zwycięstwie żadnej ze stron. Wreszcie podstępny Odyseusz wpada na genialny pomysł, jak zdobyć to nieosiągalne miasto. Nie wolno również zapomnieć o najlepszym wojowniku w obozie Agamemnona, Achillesie, który swoją walecznością i odwagą potrafił uratować wiernych kompanów z niejednej opresji.     W filmowej wersji "Iliady" nie widzimy postaci greckich bogów. Bez ich udziału nie czuć mitologicznego klimatu, a także zawikłanej gry przeznaczenia oraz losu. Wszystko sprowadzone jest do czasów współczesnych, gdzie to człowiek o wszystkim decyduje. Dla osób, które znaja epos Homera, jest to tlyko kolejna hollywoodzka produkcja, której celem jest zarobek. Należy więc nadmienić, iż zarobiła ona prawie 497 milionów dolarów, zajmując tym samym 6 miejsce, na liście największych przebojów kinowych. Mimo wielu wpadek filmowych i odbiegania od „Iliady” produkcja ta podbiła serca widzów na całym świecie. W samej Polsce w kinach obejrzało ją ponad 1 184 000 widzów.    Od strony technicznej „Troja” prezentuje się znakomicie. Przejmująca muzyka autorstwa Jamesa Hornera, z którym Petersen współpracował już przy „Gniewie Oceanu”, podkreśla epickość całego filmu i dobrze wtapia się w odgłosy trzeszczących mieczy oraz łamiących się włóczni. Ponadto ta produkcja charakteryzuje się świetną scenografią i kostiumami. Wielkie pieniądze nie poszły na marne, gdyż całość jest dopracowana do ostatniego szczegółu.    Dobór aktorów nie jest zbytnio zróżnicowany. Reżyser postawił na ulubieńców publiczności. W rolę Achillesa wcielił się Brad Pitt, który z całą pewnością nie powala na kolana. Sięgnął on po wielką rolę, a nie sprostał jej wymaganiom. Podobnie Orlando Bloom, grając role Parysa, nie nadał jej żadnego wyrazu. Mimo wszystko, film do pionu przywraca znakomicie zagrana rola Hektora (Eric Bana) oraz króla Priama(Peter O’Toole). Wśród aktorek na szczególną uwagę zasługuje Rose Byrne, która zagrała kuzynkę trojańskich książąt, a jednocześnie kapłankę Apollina- Bryzeidę.    „Troja” Wolfganga Petersena można uznać za jedną z lepszych produkcji hollywoodzkich. Pomimo niedociągnięć w fabule, film zachwyca doskonale przygotowaną muzyką, efektami specjalnymi oraz scenografia i kostiumami.